Wij hebben ‘m gevonden: de ultieme merktest

Toen ik vrijdag met een doos cupcakes in m’n handen naar de auto liep deed ik dat nog voorzichtiger dan toen ik onze oudste zoon (te vroeg geboren) voor het eerst uit het toenmalige St. Lucas ziekenhuis (A’dam) droeg.

Twee dozen, versgebakken en met perfecte gespoten botercrème. Bovenop elke swirl een wit rondje suikerpapier met daarop het nieuwe logo en de pay-off van Palazzo Domburg. Ik heb ze zelf langsgebracht. Het voelde een beetje als alsof het m’n verjaardag in groep 5 was, maar dan zonder Flippo’s en geknutselde muts.

Waarom? Omdat we voor Palazzo de her-positionering en visual identity mochten aanpakken. En als een klant na zo’n traject met een kloppend verhaal de wereld in stapt, dan vind ik dat je dat moet vieren. Niet met een factuur en een lullig mailtje, maar met iets van beleving. Iets dat je kunt eten of drinken het liefst .. want .. liefde gaat immers door de maag.

Ergens tussen kantoor en het dichtklikken van de gordel, terwijl ik onderweg elke drempel nam alsof er nitroglycerine in die doos zat, viel het kwartje pas echt.

Dat rondje suikerpapier is pak ‘m beet vier centimeter.

VIER.

En het paste er gewoon op: het logo. De pay-off en nog wat minimalistische vormtaal. Geen mission statement van drie alinea’s. Geen ‘way, how & what’ in eindeloze Keynote slides. Geen kernwaarden die niemand kan opdreunen. Gewoon: merknaam, belofte, hap.

(Tekst gaat verder onder de foto)

‘Euhh Ivo, waarom vertel je ons dit?’ Nou, omdat ik me realiseerde dat ik per ongeluk de ultieme merktest voor onszelf had uitgevonden. De BigStoryShort-test, laten we ‘m zo maar noemen: past de essentie van je merk op een cupcake? Dan is ie echt short.

Want probeer het maar eens met het gemiddelde merkverhaal dat ik voorbij zie komen. ‘Wij zijn een innovatieve, klantgerichte organisatie die duurzame totaaloplossingen biedt voor…’ … pfffffffff ho, stop. Daar heb je al een taart voor nodig. Een bruidstaart. Met verdiepingen. En zelfs dan moet de bakker het lettertype op standje 6 zetten en kun je het vanaf een normale afstand niet meer lezen. Wat eigenlijk een behoorlijk accurate metafoor is voor hoe die verhalen in het echt ook werken.

Een positionering is namelijk pas af als ie klein kan. Niet klein in ambitie. Klein in vorm. Dat is precies wat we bij Palazzo hebben gedaan: een complex verhaal (en geloof me, dat wás het, met karakter tot aan de kustlijn, dat wel) terugbrengen tot de kern. Tot het op een bord past. Op een winkelruit. In een Insta-bio. En dus, zo bleek vandaag, op een rondje suikerpapier van vier centimeter.

En meer dan dat is het eigenlijk niet. Van iets langs, iets behapbaar maken. Letterlijk, in dit geval (nomnomnom).

Want iedereen kan lang. Lang is makkelijk. Lang is vergaderen tot niemand meer weet wat het punt was van diegene die opende en wie het vervolgens gaat oppakken. Kort is kiezen. Kort is durven zeggen: dit zijn we en de rest mag je er zelf bij denken (vraag maar aan Volkswagen, daar schreef ik eerder al eens over).

Dus bij deze een nieuw gereedschap voor iedereen die met z’n merk worstelt. Vergeet de one-pager. Skip de heisessie in een meetingroom die naar koffie, zweet en wanhoop ruikt. Bestel gewoon een doos cupcakes en vraag de bakker of je belofte erop past. Past het niet? Dan is je verhaal niet kort genoeg. Past het wel? Gefeliciteerd. Smaakt het ook nog? Bonus.

De traktatie werd bij Palazzo overigens ontvangen zoals je hoopt: eerst een foto, een ‘boomerang’ en een @mention, toen pas een hap. Anno 2026 dé enige juiste manier wat mij betreft 😇.

En ik? Ik reed iets minder voorzichtig terug naar kantoor met het gevoel dat ons werk vandaag letterlijk door de test is gekomen. Een moeilijk verhaal, simpel verteld. Zo simpel dat je het in twee happen op hebt en zin hebt in meer.

Serieus short en bitesize dus.

BIG regards.

Ik ben Ivo van BigStoryShort. Boutique brand studio: een moeilijk verhaal, simpel maken in woord en beeld. Tot op de laatste punt 🟡. Da’s wat we doen. Coffee? BIG or short.