Puntje feedback voor STËLZ. Of nou ja, eigenlijk twee puntjes
Ik voel mezelf hier wel een beetje ‘staan’ zeg maar. Op deze random doordeweekse dag, bij een bushokje. Hier ben ik veel te millennial voor. Dit is niet mijn tweede natuur. Foto’s maken in m’n eentje, bij een bushokje. Wachtend. Niet op iemand of de bus … nee ik wachtte tot mijn telefoon klaar was met laden in de auto (wat een veel treuriger zin is dan ik had gehoopt op te schrijven vandaag). Want ik zag ze hangen en ik moest een foto maken.
Oranje. Heel veel oranje. Een rug, een shirt en in koeienletters het woord VOORSPELSHIRT.
(Tekst gaat door onder de foto)
Van STËLZ. Het hard-seltzer-drankje dat zichzelf netjes als limonade met bijna geen alcohol presenteert. Of nou ja, zichzelf. Met miss Marketing herself, Monica Geuze, als mede-eigenaar is beeld makkelijk te nailen. Over de inhoud van die simultaan-campagne en het al dan niet aanprijzen van alcohol is al genoeg gezegd, dus niks daarover. Ik vond het een prettige campagne om naar te kijken. Maar nu met dee WK-actieposter gaat mij om iets anders.
Hij hing aan de andere kant van de abri over Jumbo’s Juichjack (dat die het door de boardroom heeft gehaald snapt ook niemand). En in het andere hokje de WKamerjas (serieus?!) van Albert Heijn. Maargoed, Stëlz dus, met hun voorspelshirt. Je voorspelt de uitslag, je draagt ‘m op je rug en bij goed gokken win je iets denk ik? Prima bedacht. Goed gemaakt ook, het shirt is mooi. Beetje WK88 meets m’n rekenmachine grapje uit beginjaren ‘90 (LOL+LOL=HIHI) … #IYKYK
Maar toch.
Er is iets. STËLZ. Met die twee puntjes op de e. Die trema die nergens een fonetische functie heeft maar gewoon een logo-dingetje is volgens mij? Een visueel haakje voor .. ja voor wat eigenlijk? Zijn het twee oogjes die je aankijken vanaf het blikje? Someone, please enlighten me? Het zijn in ieder geval twee i-de-ale puntjes. Visueel fantastische aanknopingspunten voor je vormgeving, maar ook voor je copy. Echt. Maar dit keer niet. Want bij dat ene woord waar het er echt toe had gedaan, laten ze ‘m liggen…
Voorspelshirt.
Lees ‘m even hardop. Voor-spel-shirt. Drie lettergrepen die over elkaar heen struikelen, een sl-klank die je tong tegen je gehemelte plakt, een woord dat je niet zegt maar uitspuugt. Het is geen naam, het is een tongenbreker. Zelfs na een paar blikjes STËLZ in je mik. Het is het soort woord dat je in een reclame nooit twee keer achter elkaar wil horen omdat het de tweede keer al klinkt als een sneaky snerpende Eucalypta-heks (probeer het maar eens hardop achter elkaar te zeggen).
Terwijl het er zó voor het oprapen lag.
Voorspëlzshirt.
Dat is ‘m. Dat had er moeten staan! Zelfde trema, zelfde twee puntjes. Die niet alleen maar decoratie zijn maar de merknaam tussen je oren rammen. Voorspëlzshirt. Je leest het en je proeft het merk al voor je het blikje hebt opengetrokken. De z die het afmaakt, die het van een werkwoord een ding maakt, een merk-ding. Het was een kwestie van de meest logische richting uit het slidedeck bij de kitchen review kiezen. En het was blijven hangen. Niet omdat het slim is (het is niet eens slim, het is bijna te voor de hand liggend) maar juist daarom. Het beste woordgrapje is het woordgrapje dat er al lag en dat iedereen gewoon was vergeten op te rapen.
Ik snap ook wel hoe het gaat. Ergens in een copydoc of bestandsnaam stond VOORSPELSHIRT als werktitel en werktitels hebben de vervelende gewoonte om definitief te worden zonder dat iemand ooit het besluit neemt dat ze definitief zijn. Het sluipt erin. Op een gegeven moment staat het op de mockup en dan staat het in de mediaplanning en dan hangt het in het bushokje en is het te laat. Niemand heeft het fout gedaan. Het is alleen niet goed gegaan, wat iets anders is. Toch, hoop ik @STËLZ?
(En ja, ik weet het, ik sta hier bij een bushokje een merknaam te herschrijven die niet van mij is, voor een campagne waar ik niet aan heb meegewerkt, met een telefoon die in de auto ligt op te laden. Er zijn productievere manieren om m’n dag door te brengen. Misschien.)
Het rare is: ik vind STËLZ als naam wél goed. Ondanks dat het een net niet helemaal zelfde take op de categorienaam (SELTZER) is. Of zou ook een gevalletje typfout in het copydoc zijn? Nee toch? Anyway. Die trema werkt. Hij is brutaal genoeg om op te vallen en onlogisch genoeg om te onthouden en dat is precies de juiste hoeveelheid van allebei. Wat me steekt is dat het merk de truc al kende. Ze hadden ‘m al uitgevonden, hij stond al op elk blikje en bij het enige moment waarop diezelfde truc een woord had kunnen redden dat hem hard nodig had, deden ze het niet.
Dat is geen ramp. Het is een gemiste kans en gemiste kansen zijn nooit een ramp, dat is juist het vervelende eraan. Een ramp, daar zet je je schouders onder. Daar kom je beter uit. Een gemiste kans blijft gewoon hangen in een bushokje, wekenlang, in koeienletters en niemand die er nog iets aan doet. Dat had vast niemand kunnen voorspëlzen …. 🙈
Bye.
Ik ben Ivo van BigStoryShort. Boutique brand studio: een moeilijk verhaal, simpel vertellen. Da’s wat we doen. Coffee? BIG or short.
