Ik liet Claude mijn werk herschikken en nu snap ik precies waarom sommige mensen straks overbodig zijn

Een tijdje terug schreef ik hier over GenZ en millennials. Over hoe wij, early millennials, langzaam de nieuwe boomers aan het worden zijn. Boomennials, had ik ons liefkozend gedoopt. Het ging over cringe scripts en baggercommercials en wie welke fout mag maken. Over wie welk gevoel meebrengt …

Flash forward naar afgelopen week. Een helicopterviewtje van mezelf, na tienen ‘s avonds. Buiten was het nog licht, het is zomer tenslotte, maar mijn lijf schreeuwde “Slaapmodus” omdat ik al uren bezig was op m’n laptop met een brand narrative dat niet wilde kloppen.

Niet omdat het slecht was hoor. Ik was er zelfs heel blij mee. Maar er zat iets in de volgorde die niet helemaal lekker liep. Er ontbrak gewoon een bepaalde cadans, maar ik kon niet benoemen in welke overgang het precies zat.

Vanuit het ‘twee-weten-meer-dan-één’-principe’ gooide ik de brand narrative die ik met m’n bloedeigen zongebruinde handen had getypt, sceptisch dat wel, in Claude. Fable 5 was weer up and running dus ik dacht: het zijn er niet twee die meer dan één weten, maar miljoenen .. want Fable5. En wat ik uiteindelijk na 10x prompten met de juiste guard rails terugkreeg was iets waar ik mezelf die twee uur op een te fel MacBook-scherm mee had kunnen besparen. Mijn zelfde woorden. Grammaticaal onveranderd. Mijn zelfde alinea’s. Alleen geswitcht in volgorde. Twee stukjes tekst omgedraaid en nu klopte het wel.

En dan kom ik weet even terug bij die boomennial post. Waar het toen dus ging over een kloof tussen toon en stijl en het verschil in leeftijd en referentiekader die daarbij hoort, gaat dit over iets heel anders. Over iets dat de hele tijd al onder die discussie lag en dat die zondagavond opeens bij me binnen kwam.

Eigenlijk is er helemaal geen verschil meer tussen 25 en 40. Er is geen generatiekloof die de werkvloer nu en de aankomende tijd verdeelt. Het is een mindset-issue. De echte battle gaat tussen vastbijten versus afwachten.

Ik las in een paper van Deloitte (ja, ik lees nog rapporten, sue me) een getal dat bleef hangen. 74 procent van GenZ gebruikt inmiddels AI in het werk. 74 procent van de millennials ook. Precies gelijk. Op dit ene meetpuntje in de geschiedenis doet leeftijd er dus helemaal niet meer toe.

Wat er wel toe doet: heb je de interesse en mindset om je vast te bijten. Niet even oppervlakkig knutselen in Claude of Copilot omdat het moet van de zoveelste TikTok- of YouTube AI-guru. Maar vastbijten. Zoals een hond in een pantoffel, niet meer loslaten, ook al vindt de rest van het huishouden het maar niks.

(Mijn eigen versie daarvan is een beetje gênant om hardop te zeggen: ik fluister soms stiekem met Wispr Flow tegen Claude om te oefenen met prompts als niemand kijkt. Alsof ik op mijn veertigste undercover gitaarles neem.)

En daar zit ‘m de crux voor de komende jaren, denk ik. Niet in wie de tools het eerst had. In wie ze blijft gebruiken zodra het ingewikkeld wordt en het niet zo vlekkeloos meewerkt als in de prachtige en hemel belovende video’s van clickbait LinkedIn-guru’s. Dat is geen vaardigheid die je op je 25e of je 42e krijgt aangeboren. Dat is een knop die je zelf iedere ochtend opnieuw omzet, of niet.

Misschien is dat dan toch de enige generatiewet die overeind blijft. Niet wie het weet.

Wie het blijft proberen.

Die doet ertoe.

De brand narrative is inmiddels gepresenteerd. Hij is akkoord. Niet omdat ik hem zelf heb gefixt, maar omdat ik de moeite nam om door te gaan en het uiteindelijk dus ook te durven vragen aan Claude. En guess what: die haal de schwung er niet uit. Voegde niks toe. Hij draaide (met de juiste prompt) alleen twee stukjes tekst om. Niet de eerste keer. Niet de tweede keer. Maar wel na 10x doorprompten. Vastbijten dus. Ook als dat toevallig in de avond is.

Zeker als dat in de avond is.

Want denk je dat Rocky Balboa ‘s avonds alleen maar Paradise Island lag te kijken op Videoland? Nee. Die was buiten, in het donker, dezelfde herhaling nog een keer aan het doen, terwijl niemand keek en niemand het nodig vond. Zelfde verhaal, andere tijdlijn, zelfde vastbijten. En ja hoor .. daar komt dan toch mijn boomennial rugzakje om de hoek kijken.

#sorrynotsorry

Bye! 👋🏼

Ik ben Ivo van BigStoryShort. Boutique brand studio: een moeilijk verhaal, simpel maken. Da’s wat we doen. Coffee? BIG or short.